وبلاگ نویسی پدیده ی جالبی ست . به شما امکان می دهد دفترچه ی یادداشتی

 داشته باشید که مخاطبان آن می توانند بی شمار باشند . همان کاری که بیشتر ما در دوره ای از زنده گی مان انجام می دادیم و دفترچه ای شخصی برای نوشتن داشتیم .

وبلاگ همان دفترچه ی شخصی است که مجازی شده است . مجازی یعنی غیر فیزیکی و لمس نشدنی و نه غیر واقعی . اما تفاوت این دو در وجود مخاطب است . هیچ وبلاگ نویسی ( یا بلاگری ) نمی تواند ادعا کند که نیاز به مخاطب ندارد چون اگر این گونه بود ٬در همان دفترچه کاغذی اش بقیه ی مطالبش را می نوشت . پس هر وبلاگ نویسی نیاز به مخاطب دارد و تلاش می کند تا هر چه میتواند آمار دیدن وبلاگش را بالا ببرد .

هر چه آمار مخاطبان وبلاگ بالاتر رود٬ امکان نظرات نیز بالاتر میرود و امکان شنیدن و دیدن نظریات متفاوت و گاه متضاد نیز بالاتر . در نتیجه سعه صدر نویسنده نیز بالاتر می رود و انسانی دموکرات تر در مقایسه با دیروز پدید می آید .

دموکراسی در سطح حزب ٬باشگاه ٬ مشارکت عمومی مردم ٬ رای آزادانه دادن و آزادی بیان ٬ رونمای نازکی از دموکراسی است . دموکراسی در سطح عمیق خود یعنی به چالش کشیدن عقاید خود و تلاش برای اثبات بی مدرکی باورهای خود تا از این راه پایه های باورمان را مستدل تر و مستندتر کنیم و این نیز نیاز بسیار به شنیدن صدای مخالف و صدای دیگری دارد .

وبلاگ وسیله خوبی برای ارتقای دموکراسی ست . انسانها را دموکرات تر می کند . هرچند که معتقدم بیش از نود درصد وبلاگها ارزش یکبار خواندن هم ندارند.